วันที่ 1 :Lonely.........kill me........

posted on 05 Oct 2010 21:03 by nutb
               เสียงเพลงชาติดังแว่วมาในหูเบาๆ  นั่นเป็นเสียงสัญญาณถึงเวลาที่จะหลุดพ้นจากสิ่งที่ น่าเบื่อ และจำเจ ซึ่งเสียงนี้เปรียบเสมือนเสียงสวรรค์ที่ทำให้หลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวงเลยก็ว่าได้ .....
 
               ผมเงยหน้าขึ้นพร้อมมองนาฬิกาข้อมือตัวเองที่ พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ เปรียบกับผ่านพ้นช่วงวิกฤตมา....... หลังจากนั้นผมก็ค่อยๆเก็บของให้เข้าที่เข้าจนสภาพโต๊ะเหมือนกับตอนเช้าก่อนทำงานไม่มีผิดเพี้ยน ผมค่อยๆพับหน้าจอโน้ตบุ้คคู่ใจลง พร้อมกับหยิบสัมภาระเดินออกไปแสกนนิ้วลงเวลา เพื่อที่จะกลับบ้าน.......
"บ้าน......นี่คือสิ่งที่ผมรอคอยมาทั้งวัน เพื่อที่จะได้กลับไปพักผ่อน ปล่อยความคิดต่างๆนาๆที่มีให้มันผ่านไป........"
ผมค่อยๆเดิอนออกจากห้อง หลังจากออกมาจากห้อง ก็ได้รับอากาศยามเย็น ผมสูดหายใจลึกๆ1ทีพร้อมกับดึงเสื้อแจ้คเก้ตตัวเองให้ดูเรียบร้อย แล้วก็เดินต่อไปสู่ชั้นใต้ดินเพื่อไปแสกนนิ้ว......
 
                                                       
 
เมื่อผมลงมาถึงที่แสกนนิ้ว ผมก็ต้องยืนต่อแถว เนื่องจากที่ทำงานมีเครื่องแสกนอยู่เครื่องเดียว ซึ่งทำให้เวลาเลิกงาน มักจะวุ่นวายพอสมควรในการแสกนนิ้ว ระหว่างที่ยืนรอนั้น ผมก็มองผุ้คนที่เดินไปมา บ้างก็เดินมาคนเดียว บ้างก็เดินมาพร้อมกับความรู้สึกที่ว่า "จะได้กลับบ้านแล้ว" ส่วนใหญ่ทุกคนดูมีความสุข มีแต่ผมเท่านั้นที่ดูว้าหวุ่นเหนื่อยใจ ...........................อยู่คนเดียว
 
ผมเดินกึ่งวิ่งมาที่รถของผมที่จอดอยู่ รู้สึกดีที่ได้เห็นสิ่งที่จะนำพาเรากลับบ้านเสียที.............
ผมค่อยๆขับรถออกมาตามถนนวิภาวดี เพื่อมุ่งหน้าสู่บ้าน ปกติแล้ว ช่วงเวลาขับกลับบ้านนั้น จะเป็นช่วงเวลาที่ได้มองสิ่งรอบตัว มองผู้คนยืนรอป้ายรถเมล์ มองรถมองรา...... สุดท้ายก็มานั่งมองตัวเองว่า เราอยู่ที่นี่ทำไม เราทำอะไรอยู่......................
 
ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาได้คิด ได้เห็นสิ่งใหม่ๆ ได้ร้องเพลง ได้คุยกับแม่ และที่สำคัญ ได้คุยกับคนที่คุยแล้วสบายใจที่สุด.....................
 
ผมขับรถมาเรื่อยๆจนถึงซอยแถวๆบ้าน ซึ่งผมมักจะมาทางลัดเสมอ เพราะว่าถนนใหญ่รถจะติดมาก ถึงแม้ว่าทางลัดซอยจะเล็กมากก็ตาม แต่ก็ไม่เกินกำลังความสามารถของผมที่จะขับฝ่าไปจนถึงบ้าน...........เพราะว่าบ้าน...รอเราอยู่..................
 
ถึงบ้านแล้ว ผมก็จัดการถอยรถเข้ามาจอดในบ้านพร้อมกับรีบเดินไปอาบน้ำ กินข้าว เพื่อที่จะเตรียมตัวในการนั่งเล่นคอมพิวเตอร์........ผมเป็นคนเงียบๆ การที่ได้นั่งทำอะไรเพลินๆโดยที่ไม่ต้องคุยอะไรมากมายนั้น ถือว่าเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตเลยล่ะครับ..............
 
............เพื่อนๆเคยเป็นมั้ยครับ เวลาที่เราเครียดๆ หรือมีเรื่องอะไรเซ็งๆ มักจะชอบไปยืนที่ระเบียง ให้ลมพัดผ่านตัวเราและสัมผัสถึงแรงลมนั้นได้ เพื่อให้เราได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่าง........ใช่ครับ ผมเคย และมักเป็นที่ประจำเวลาที่ผมมีความทุกข์ความเครียด ที่ไม่สามารถจะบอกอะไรใครได้เลย........ การได้นั่งครุ่นคิดอยู่กับตัวเองนั้น เป็นช่วงเวลาที่ผมชอบมาก เพราะเราจะได้คิดว่า ต่อไปเราจะทำอะไร วางแผนชีวิตอนาคตไม่ว่าจะเป็นการงาน พ่อแม่ ..........และความรัก.................
 
ผมมักง่วนอยู่กับการคิดถึงเรื่องความรัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมในบางที คิดไป น้ำตาก็ไหลไป.......ชีวิตมันช่างน่าเศร้า ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง มักทำให้ความรักไม่ราบรื่น...........
 
แต่สุดท้ายจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ได้แต่รอคอยให้เวลาเป็นตัวกำหนดทิศทางในอนาคตต่อไป...............
 
 
หวังว่า.............
..............ชีวิต..................
..........................................คงจะดีขึ้น
 
เท่านี้.........ผมก็ไม่เหลือใครอีกเลย.....................................

Comment

Comment:

Tweet

เครียดจังอะ
ซีเรียสนะ
ฮุฮิ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

#5 By buso on 2010-10-06 17:45

ไปนั่งรถไฟกัน นัดวันมา

#4 By SweetPuff on 2010-10-06 08:11

พรุ่งนี้ต้องดีกว่า !

#3 By HostChan* on 2010-10-06 07:41

ลองคิดแบบนี้ดิ..

"อย่างน้อย... ตอนนี้มันก็ไม่ได้ แย่ ที่สุด..."

ยิ่งคิดมากจะยิ่งเหงานะ...

ปล่อยวางปล่อยใจแล้วอยู่กับตัวเองซะบ้างนะนิ ^w^

#2 By zeraphina on 2010-10-05 22:50

สู้ๆ นะ confused smile

#1 By Sugar'z Land. on 2010-10-05 21:38